Wybiegam spóźniona z domu. TrochÄ™ niedospana no i z gÅ‚odem kofeiny bo dopiÅ‚am tylko pół filiżanki. StaÅ› jak nigdy daÅ‚ w palnik w nocy no i Igor który w przeddzieÅ„ znów pokazaÅ‚ wszem i wobec że dojrzewa…
Boże, czy ja siÄ™ dziÅ› uczesaÅ‚am? RzÄ™sy wytuszujÄ™ sobie później… 501 spiernicza mi sprzed nosa ale nic…
PÄ™dzÄ™ do pracy…
Kilka godzin później wracam z Adamem z lunchu… ZrobiÅ‚o sie cudnie sÅ‚onecznie… Mężczyzna stojÄ…cy po drugiej stronie przejÅ›cia dla pieszych cieszy siÄ™ do mnie. Czy oby napewno do mnie? KiedyÅ› zdarzaÅ‚o siÄ™ że mężczyźni mnie zaczepiali na ulicy z propozycjÄ… randki ale teraz to nie jestem w dobrej formie…
Na Å›rodku przejÅ›cia krzyczy do mnie… “Przepraszam PaniÄ…, bardzo Pania przepraszam”… Czy to do mnie? Hmmm to nawet miÅ‚e ale zaraz co on mówi?? “Przepraszam, że tak PaniÄ… zaczepiam ale Pani buty majÄ… tak wspaniaÅ‚y kolor, że bardzo bym też chciaÅ‚ takie sobie kupić… Gdzie je Pani kupiÅ‚a?” Hmmmm wcale mi siÄ™ to nie podoba…